FOLLOWERS

Sunday, August 19, 2012

Pengalaman di Hari Raya..

Assalamualaikum..

Syukur alhamdulillah, sudah lengkap sebulan Ramadhan, tapi macam biasa lah Ramadhan aku tak pernah 30 hari. Bahkan berjela panjanggggg nak kena ganti puasa nanti. Uzur perempuan + seminggu aku keluar wad doctor tak kasi puasa lagi. Dalam dua minggu lebih jugak laa. Huwaaa banyaknyaaaa. =.='

Ramadhan sudah pun berlalu, amalam semasa bulan mulia itu pun dah diangkat, diganti dengan berjuta-juta syaitan yang dibawa turun. Takut tak? Patutlah hari ni aku rasa macam mood kacau bilau, asyik nak marah je, syaitan punya pasal la ni.

Aku tiba di kampung 3 hari sebelum hari raya. Seronok tak terkira, perjalanan dari Muadzam Shah ke Kota Bharu pun seronok, ditemani kawan baik dan beberapa orang lagi kawan. Bertambah seronok perjalanan balik kampung aku bila lubang aircond sebesar alam duk atas kepala, dia punya penutup tu aku tak tau laa siapa yang cabut, kalau nak sumbat kepala dalam lubang tu pun muat. Apatah aku yang berada di bawahnya, rasa macam 'kang tak sempat aku beraya ni kang, mati beku..'. Tapi, macam biasalah, Uniten generates professional. Aku tariiiiiiiik langsir, sumbat dalam lubang tu baru lega. Tak peduli dah aku jadi tumpuan penumpang yang duk belakang-belakang time tu. Biar mereka gelak, asalkan aku tak mati kesejukan.

Sampai saja di rumah, kesemua adik beradik dah ada. Seronok. Sebab tahun ni complete kami sekeluarga berkumpul di rumah. Suasana berbeza 100% daripada tahun lepas. Aku sebagai anak yang sulung memang sentiasa merasakan apa-apa je perubahan dalam keluarga. Sebab aku hidup lagi lama daripada adik-adik.


Ye, tahun lepas kami empat beradik beraya tanpa ibu bapa. Ibarat anak yatim piatu. Ditinggalkan ibu bapa sementara ni pun dah terasa peritnya hidup nak uruskan adik-adik, inikan pulak mereka yang kehilangan ibu bapa untuk selama-lamanya. Sedihhhhhh. Aku anak sulung, semua beban aku yang pikul. Huwaaa.

Aku flashback cerita tahun lepas....

Setibanya aku di kampung halaman, turun saja dari bas bukan wajah abah aku lagi wajah pertama yang aku tengok. Tapi, wajah abah kawan aku. Aku terpaksa menumpang dia nak balik rumah (rumah agak berdekatan), sebab abah sendiri takde tak boleh nak ambik aku turun dari bas. Itu satu scene yang sedihhhh. T_T

Sampai saja depan rumah, nenek bukakan pintu pagar. Terdetik dalam hati 'owhh che ado lagi..ingatkan balik kampung dah..'. Ye, sementara menunggu aku balik, ma abah aku mintak tolong nenek aku stay kat rumah kitorang sebab nak jaga makan minum adik-adik. Masa tu kan bulan puasa, budak lelaki tak reti nak uruskan diri. =.='

Sehari dua aku di rumah, Che pun berkata 'yaa, hantar Che balik esok, sebab orang-orang dari KL dah nak sampai..rumah tu kosong pulak takde orang..' Jadi, aku terpaksa akur dengan menghantar kembali nenek aku pulang ke kampung yang mengambil masa lebih kurang 15 minit dari rumah aku kalau aku yang drive. Wakakaka. Jadi bermulalah episod aku menjadi ketua keluarga.

Memandangkan adik bongsu iaitu si adik perempuan ikut nenek balik kampung, jadi tinggallah aku bertiga dengan dua orang lagi adik lelaki, sorang belajar kat UiTM Machang, sorang lagi belajar kat Maahad Tahfiz. Aku lah yang uruskan makan minum budak berdua ni masa sahur dan berbuka. Sedihhhh sebab terasa satu beban. Macam mana laa mak aku handle semua ni, salute sungguh dengan kecekalan dan kegigihan mak aku menjaga rumahtangga. Huhuhu.

Setiap hari aku tidur lewat, after Subuh. Sebab nak kejutkan budak berdua ni bangun sahur. Aku yakin kalau aku tidur, confirm aku tak bangun. Nanti kesian diorang. Diorang tak boleh tak sahur, mak aku ajar dari kecik lagi kena bersahur. Jadi aku stay dengan tengok tv/online sementara tunggu pukul 5 pagi. Terasa macam kekok gilaaaaaa nak uruskan semua tu.

"Chik nak makan ape?"
"Nak makan coco crunch dengan susu.."
"Abang?"
"Sama lah. Roti pun boleh.."

Aduhh.. Tanggungjawab mak aku terpaksa dipikul sepenuhnya. Masa tu aku recall dan ingat balik macam mana mak aku treat budak berdua ni dalam bab makan sebab diorang cerewet sikit. Fikir punya fikir nasib baik aku ingat dan tahu macam mana mak aku handle situasi waktu sahur, etc. Aku time tu sebijik macam mak aku. HAHAHAHA. Sampaikan adik aku cakap, "macam ma, ngepek time sahur.." HAHAHA nak buat macam mana, aku memang suka membebel. :p

Bila hampir waktu berbuka, aku tanya lagi budak berdua tu.

"Nak makan ape? Nak masak ni.."
"Nak ayam kicap, ayam pedas, blablabla.."
"Ala.. Ayam dah habis.. Kita keluar beli kat bazar nak?"

Sebenarnya tu taktik aku nak larikan diri daripada masak banyak-banyak lauk. HAHA. Sebab aku bajet nak masak dalam dua lauk je, diorang boleh pulak demand siap cakap nak telur masak lemak la, ikan siakap sweet sour laa. Aku rasa tu cubaan nak menjatuhkan reputasi aku la tu. Nanti bila ma abah balik Malaysia and diorang tanya, budak-budak ni mesti jawab aku malas masak. Grrrr. Jadi, belilaah lauk yang diorang nak kat bazar. Aku bagi kebebasan nak beli apa memandangkan duit berkepuk ma abah tinggal. :p

Bila tiba malam raya, rasa sedih gilaaaa, aku for sure dah menangis 5,6 round dalam bilik. Rinduu ma abah, entah apa diorang buat kat sana, seronok ke diorang berpuasa kat tanah suci Mekah, macam mana sambutan raya kat sana, ingat tak diorang kat kitorang. Tapi bab ingat-ingat ni, mak ayah aku memang terbaik. Everyday abah aku akan mesej keempat-empat anak dia walaupun kitorang duk serumah. Dia mesej tanya khabar la, tanya dah solat ke belum, tengah buat apa, etc. Malam raya tu pulak mak aku mesej ingatkan aku suruh kejut adik-adik bangun pagi nak pergi sembahyang raya. Memang mak ayah sangat terbaik, terharuuu tengok mereka berdua gigih mesej/call tiap-tiap hari to make sure keadaan anak-anak ni okay. Huhu. Prepaid sana mahal tahuuu, entah berapa ratus diorang habis semata-mata nak call and mesej kitorang tiap-tiap hari tu.. :')

Baju raya semua mak aku dah sediakan. Kuih-kuih raya pun tersusun rapi dalam almari kat dapur, tunggu masa nak makan je. Abah aku pulak siap bekalkan kitorang empat beradik dengan topup untuk handphone masing-masing. Setiap orang dapat dua keping topup RM10. Abah aku bajet cukuplah tu diorang pergi Umrah dua minggu, RM10 seminggu makan kredit. HAHAHA. Thank you abah. :)

Bila pagi raya semua monyok je. Sebab selalunya ma abah uruskan kitorang. Tapi kali ni berbeza. Aku tak terlalu menguruskan adik-adik memandangkan diorang dah besar. So aku cuma pastikan mereka bangun tidur, pergi sembahyang raya. Lepas semua balik sembahyang raya, aku ajak diorang berdua balik kampung halaman. First, aku bawak diorang balik Pasir Puteh, tempat kitorang membesar dari kecik. Dulu rumah kat situ. Tapi saudara mara still ramai kat situ, jadi aku menziarah mereka di pagi raya pertama. Like my parents did. Memang setiap kelakuan aku time tu aku just ikut apa yang ma abah aku buat je. Sebijik. Huhuhu. Nak ziarah siapa dulu, then kemana hala tuju seterusnya semua berpandukan apa yang ma abah aku buat.

Lepas siap menziarah kedua-dua kampung, Pasir Puteh dan Melor, kitorang pun balik. Aku balik rumah duduk diam-diam. Tapi adik lelaki aku keluar pergi beraya rumah kawan. First day raya terasa sunyi. Sebab saudara mara semua sibuk menziarahi kawan-kawan diorang. Yang mana balik dari KL tu susah sangat nak jumpa muka sebab diorang balik Kelantan pun ramai lagi nak gi ziarah kawan-kawan dan kaum kerabat diorang. Sang arjuna pun menziarah kedua-dua kampung halaman dia. Di Kelantan situasinya memang macam tu. Jadi, hari raya pertama membosankan. =.='

Hari raya kedua baru aku mula nak mengulor. HAHAHA. Tak lah, aku pergi open house kawan-kawan. Time tu lah have fun sikit. Sebab ada kawan-kawan, tak jadi sunyi. Adik-adik aku pun masing-masing keluar pergi rumah kawan. Sang arjuna pulak siap suruh aku jadi tuan rumah kat open house dia. Sebabnya dia tak ramai adik beradik perempuan yang boleh tolong mak dia di dapur. Adik perempuan sorang, tu pun baru darjah 3 time tu, and kakak ipar sorang. Memang penat. Huhuhu. Rinduuu sangat dengan suasana open house rumah aku time tu. Rinduuu kesibukan mak aku kat dapur. Menumpang kasih orang aje aku time tu. :')

Hari raya ketujuh baru mak ayah aku tiba di Malaysia. Seronok tak terkata ! Aku jemput mereka di airport ditemani kawan dan saudara mara. Bawak diorang balik rumah, adik-adik semua dah tidur. :) Dan hari raya kesepuluh baru buat open house. Pun seronok, mak sang arjuna pun ada datang mewakilkan dia sebab dia time tu dah balik KL, dah mula kelas. Walaupun open house lambat, tapi orang yang datang still ramai. Kawan-kawan sekolah memang tak lepas la. Datang siap merasa lagi buah tangan mak ayah aku bawak balik dari Mekah.

"Nad, air zam zam ni kalau minum banyak gelas lagi mujarab Nad, hati aku gelap ni.."
"Betul lah Nad, tambah la lagi weh, tak cukup ni cawan kecik"

HAHAHA bengong betul kawan-kawan aku. Seronok dan terhibur dengan adanya diorang time tu. Terima kasih sebab tak pernah menolak kalau aku ajak datang rumah, konvoi ramai-ramai kan.. Tapi aku tahu, kalau bab makan memang laju. Lagipun, semangat setiakawan diorang kuat, memang tak lupa kawan lah diorang semua.. SEMEKAM di hati.. :)

Hah.. penat.. Habis sampai situ cerita tahun lepas. Dan tahun ni, hari ni mula beraya, 19 Ogos 2012. Tapi perasaan nak raya tu kurang. Secara peribadinya, aku memang tak rasa macam nak raya pun. Walaupun lepas buka puasa tadi kawasan rumah aku macam tengah perang dunia, boom sana boom sini, pun aku tak rasa nak raya. HAHA dah tua kot. Bila dengar takbir raya je baru emosi tersentuh. Syahdu...

Dan bila matahari menjelang pagi ni menunjukkan terbitnya fajar di bulan Syawal, kami sekeluarga macam biasa akan ke Pasir Putehhhhh. See, itu memang rutin kot bagi family aku. Pagi raya balik Pasir Puteh ziarah saudara mara, ziarah kubur tok ayah dan che kat sana. Pasir Puteh kampung abah aku. Mahligai Melor kampung mak aku. On the way balik dari Pasir Puteh, singgah di Melor pulak. Dengarnya tahun ni tak ramai saudara mara yang balik. Kurang meriah lah nampaknya.. 


Apa-apa pun, aku disini nak mengucapkan SELAMAT HARI RAYA AIDILFITRI, MAAF ZAHIR DAN BATIN seandainya aku pernah terkasar bahasa, tergurau yang tak boleh diterima, terkutuk, terketuk, etc. Kadang-kadang kita tak sedar setiap perbuatan kita meninggalkan kesan terhadap seseorang. I am sorry for all wrong doings, HAPPY HARI RAYA. Yang ingin keluar beraya, hati-hati memandu. Trafik di Kota Bharu dilaporkan sesak bermula lepas orang balik dari sembahyang raya sampai ke malam hari. Sekian, semoga kalian gembira di hari yang bahagia ni. Aku pun bahagiaa sebab semua insan tersayang ada di Kelantan. :)

p/s : sayuuuu dengar orang takbir raya pukul 5.30 pagi nii... Allahuakbar... :'(


Toodles!

No comments: